अस्पताल बसाइ अनि गाउँघरको सम्झना
घर छोड्दा आमाले भन्नु भएको थियो, ‘स्वास्थ्यको ख्याल राख्नु । बाहिर गएपछि आफ्नो भन्ने कोही हुन्न । विरामी पर्दा तातो पानी खुवाउने सम्म कोही भेटिन्न । त्यसैले सबैभन्दा बढि महत्व स्वास्थ्यलाई दिनु ।’ त्यसैले आएको दिन देखि कतै बिरामी परिएला कि भन्ने साह्रै डर लागी रहन्थ्यो । यहाँ सबैका लागि स्वास्थ्य विमा अनिवार्य गराइएकोले मैले पनि स्वास्थ्य विमा गराएको थिएँ । विमाले उपचार खर्च व्यहोर्ने भएकाले खर्चको भने उति डर थिएन तर चिसो मौसमका कारण विरामी परिने साह्रै पीर परि रहन्थ्यो । हिउँ पर्ने ठाउँमा कहिल्यै हिउँद काट्नु नपरेकोले पनि पहिलो हिउँदमा के कस्तो हुने हो भन्ने साह्रै डर लागि रहन्थ्यो । देख्दा रहरलाग्दो सेतो देखिने हिउँले कहिले काहिँ भने हात गोडै चल्न बन्द हुने गरी चिस्याउँथ्यो । माइनस २२ डिग्री सम्म जाडो हुने भन्ने कुरा सुन्ने बित्तिकै थुक्दा थुकै जम्ने अनि मुत्दा मुतै जम्ने जाडो होला कि जस्तै भएको थियो । माइनस १० सम्मको जाडोमा बाहिर हिँडियो पनि तर थुक चाहिँ कहिल्यै जमेन । बाक्ला लुगा लगाउँदा खासै जाडोको अनुभुति नै हुँदैन थियो । अनुहारमा भने चिसो हावाले हानी रहन्थ्यो । हिउँद त लगभग जस...
